ಅಮ್ಮಾ... ನನ್ನ ಪ್ರಾಣದ ಬೆಳಕು

ಅಮ್ಮಾ ಇಲ್ಲದ ಜೀವನವೆಂದರೆ,
ಕನಸಿಲ್ಲದ ನಿದ್ರೆ, ದಾರಿಯಿಲ್ಲದ ಪಯಣ.
ಅವಳ ನಗು ನನ್ನ ಬೆಳಕು,
ಅವಳ ಮಾತು ನನ್ನ ನಡಿಗೆಗೆ ದಿಕ್ಕು.

ಅವಳು ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತೊಳೆದು,
ಮಳೆಬಿರುಗಾಳಿಯಲಿ ಛತ್ರಿಯಂತೆ ನಿಂತಳು.
ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದಾಗ ಹಿಡಿದಳು ಕೈ,
ಬಿದ್ದು ಹೋದಾಗ ಎಬ್ಬಿಸಿದಳು ಪ್ರೀತಿ.

ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ಈ ಜಗವೇ ಖಾಲಿ,
ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಕತ್ತಲೆಯ ವಾಸಿ.
ಅಮ್ಮಾ — ನೀನೆ ನನ್ನ ದೇವತೆ,
ನಿನ್ನಿಲ್ಲದ ಜೀವವು ನಿಶ್ಶಬ್ದವೇ.

ನೀ ತೋರಿಸಿದ ದಾರಿ ನನ್ನ ಬೆಳಕು,
ನೀ ನೀಡಿದ ಪ್ರೀತಿ ನನ್ನ ಶಕ್ತಿ.
ನಿನ್ನ ಸ್ಮರಣೆ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ —
ಯಾಕೆಂದರೆ, ನಿನ್ನಿಲ್ಲದ ಜೀವನ,
ಕಲ್ಪನೆಗೂ ಅಸಾಧ್ಯ.

Circle of Existence

 Is death the end, or the birth of a new?
The final breath, or the first of truth?
It seems so easy, this slipping away
yet what lies beyond, none can say.

Is life a circle, or a single line?
Do we fade, or simply realign?
The stars, the seas, the breath, the flame
all whisper softly the same refrain:

Nothing truly ends, nor stays apart,
the universe loops within the heart.
It starts, it ends, it starts again
a circle, unbroken, without pain.

Endless Conversations

There’s more to say, so much to tell
I want to talk with you for long, long hours,
for long, long days,
for long, long years,
for long, long lives beyond this one.

The only joy that fills my soul
is knowing you still listen,
and I can still speak
I never want to stop,
not even for a breath,
not even for a heartbeat.

Yet now my mouth is still,
my voice has turned to silence.
Words no longer pass my lips
only my soul speaks to you,
in endless, gentle whispers
neither the world nor you will never hear.